dinsdag 25 november 2014

New Look 6184

Een tijdje geleden kocht ik twee jurkjespatronen van New Look. De linker, met het kant, wilde ik voor de kerst te naaien en de rechter heeft van die mooie plooitjes in de halslijn, waar ik meteen verliefd op werd, dus die moest ik ook hebben. 


Ik was al ooit begonnen aan een proefjurkje van de 6143 uit een oud dekbedovertrek, maar dat project bleef een beetje liggen (niet echt motiverend om iets te maken, waarvan je al weet dat je het nooit gaat dragen...). En toen ik in Nepal een prachtig, glanzend zijde-polyester brocade stofje vond, veranderden mijn kerstjurkplannen.


Plooien in een glanzend stofje geeft een mooi effect, vanwege de lichtweerkaatsing en dus wil ik het bovenlijfje van de 6184 met de rok van de 6143 combineren. Aangezien bovenlijfjes qua pasvorm een stuk kritischer komen dan wijde rokken, wilde ik vooraf in ieder geval een proefjurk maken van de 6184, voordat ik in m'n mooie Nepal stof ga knippen. Maar dit keer eentje in een 'echt' stofje, zodat ik er wellicht ook nog echt een leuk jurkje aan over zou houden (en zoals blijkt uit deze post, werkt dat inderdaad veel motiverender!) Zo kwam het dat, terwijl de temperaturen hier nu echt onder nul dalen, ik vrolijk een zomerjurkje in elkaar gezet heb :).

New Look 6184

New Look 6184

Zo'n jurkje naaien is wel een verademing na die zwaar verstevigde tas die ik laatst maakte. Qua naaitechniek was er echt niets moeilijks aan. Niet dat dat betekende dat er dit keer nooit gefoeterd werd ;). De nieuwe uitdaging was namelijk de pasvorm goed te krijgen. Na zorgvuldig meten, berekenen en de vele centimeters 'ease' die het patroon voorschrijft met een korrel zout te nemen, kwam ik erop uit dat ik van boven een maatje 8 nodig had en van onder een maatje 10. Bij gebrek aan paspop, hing ik mezelf de jurk-in-wording regelmatig om en dat zag er allemaal prima uit van voren.

Plooitjes

Pas nadat ik de rits erin had gezet (met de hand! 2 uur werk!) en ik vol verwachting de jurk aantrok, moest ik beteuterd voor de spiegel constateren dat ik een soort van hobbezak voor mezelf gemaakt had. Weer wat geleerd: ik blijk dus last te hebben van een erg smalle rug. Zes centimeter stof had ik teveel aan de achterkant, aan de voorkant zat alles prima. Na wat gegoogled te hebben naar 'small back adjustment' koos ik voor een simpele oplossing: rits er weer af en aan weerszijden van de ritsopening de naadwaarde langs de gehele lengte 3 cm breder maken. Eigenlijk had ik ook het bovenlijfje aan de achterkant iets korter moeten maken, maar dat was me teveel gedoe. Zodoende heb ik wel wat vouwen op m'n rug, maar daar kan ik mee leven.


Ik voerde de jurk geheel met een antistatisch voeringsstofje. Aangezien ik daar niet zoveel van had, heb ik wat van lengte afgehaald, ook zodat de voering niet zichtbaar is achter de split. (Note to self: volgende keer de voering bij het bovenlijfje iets kleiner knippen dan de buitenstof, dan heb ik minder last van naar buiten-piepende-voering.)


Het patroon schrijft een 'lapped zipper' voor, een gewone rits, die onzichtbaar wordt door een flapje stof eroverheen. Die kan je prima met de machine erin zetten, maar dan heb je wel een zichtbare naad dwars over je jurk lopen. Aangezien dit jurkje sowieso een oefening was voor m'n Nepal stof, waar ik zo'n naad zeker wil vermijden, besloot ik maar eens een handgezette rits uit te proberen, die je met zulke kleine steekjes vastzet, dat je geen naad ziet aan de buitenkant. Bovendien kun je zo veel beter controleren dat bijvoorbeeld de taillenaad mooi aansluit aan weerszijden van de rits. Het is even een werkje, maar het resultaat is zeker de moeite waard.

dinsdag 11 november 2014

Een schoudertas voor mijn vader

Nadat ik al heel wat familieleden van tassen heb voorzien, wilde mijn vader ook wel eens zo'n tas van mij! Zijn oude werktas was al lang versleten, en zijn verjaardag kwam er aan, dus dat was zeker een leuke gelegenheid om eens voor hem aan de slag te gaan. Hij had hele specifieke wensen: een tas van donkerbruin canvas, afgewerkt met leren riempjes. Fijn, dacht ik, da's tenminste lekker duidelijk.


Maar zo fijn was dat eigenlijk ook weer niet, want die leren riempjes, waarvan ik een heel duidelijk beeld in m'n hoofd had zitten hoe die eruit moesten zien, kon ik helemaal niet vinden. Ik vond alleen lelijke, nep-leren riempjes van een bekend fourniturenmerk en riempjes die je met de hand aan moet naaien, wat mij een 'recipe for disaster' leek. En mooie, donkerbruine canvas kon ik al helemaal nergens vinden. En toen ik iets vond wat erop leek in één van de twee naaiwinkels bij ons in Göttingen en ik de volgende dag erom terugkwam, omdat ik toen wél wist hoeveel stof ik nodig had, was de rol alweer weg... Gelukkig vond ik een paar dagen later een nóg mooiere stof, ha!

Leren riempjes! En helemaal niet zo moeilijk om vast te zetten (zie hier). 

Ook de riempjes zoals ik ze in m'n hoofd had zitten, had ik inmiddels online na hevig speurwerk gevonden. Voor de geïnteresseerden: als je googled op fietstasriemen of kinderwagenriemen vindt je mooie, echt-leren riempjes. Die zijn alleen wel in één stuk, dus je moet ze even in tweeën knippen (niet met je goede stof-schaar!) om ze als tassensluiting te gebruiken. 


Volgende probleem was dat de voeringstof die ik besteld had maar niet kwam... Toen de deadline wel erg dichtbij kwam, heb ik er maar eens achteraan gemaild: bleek dat de stof niet meer verkrijgbaar was... Zucht... Kon ik weer opnieuw beginnen met zoeken. Maar gelukkig bleek de perfecte stof dichterbij dan verwacht :). 

"Hmmm, heb ik dat groen niet al eens eerder gezien?"

Al het materiaal dus eindelijk in huis: ik kon beginnen. Uiteraard weigerde ik weer eens gewoon een patroon te volgen, maar wilde ik mijn eigen ontwerp maken. Over recipes for disaster gesproken... Heel veel twijfelen, van plan veranderen en verder twijfelen later, wist ik ongeveer hoe ik het ging doen. Mijn vader wilde een stevige tas, dus werd de buitentas verstevigd met vlieseline H250, voor wat volume, en de binnentas met decovil light. Dat was de eerste keer dat ik decovil gebruikte en, hoewel het heel fijn spul is, waarschijnlijk ook de laatste keer. De tas werd inderdaad mooi stevig, maar daardoor ook wel erg lastig onder de naaimachine te krijgen... 

'Bellow pockets'! *trots*

Aan het eind begon de deadline wel echt te dringen. Op zaterdagochtend was ik nog aan het naaien, en de tas moest om 13.00u op de post, om op tijd te zijn voor m'n vaders verjaardag. Om 11.30u moest ik nog snel een nieuwe schouderband naaien, omdat de eerste versie om 'onduidelijke' redenen (dat krijg je er dus van als je geen patroon volgt) veel te kort was. Om 12.15u had ik dan eindelijk de voltooide tas in m'n handen. En 't is net als bij een bevalling (heb ik mij laten vertellen): denk je even ervoor nog, als je met geen mogelijkheid de zwaar verstevigde voering in de buitentas krijgt: 'dit doe ik nooit meer!', bij het bewonderen van zo'n eigengemaakte tas die eindelijk af is, ben je meteen al de voorafgaande ontberingen vergeten... 


Maar ik moest mijn pasgeboren tas wel weer heel snel afstaan: om 12.45u stond ik met zweet op m'n voorhoofd in het postkantoor wanhopig te proberen een verzenddoos in elkaar te zetten ('t was net zo'n ikea-ding... ik snapte niets van de handleiding...) en om 13.02u (lange rij bij de kassa natuurlijk) kon ik m'n pakje toch nog op tijd versturen. Pfffft. 


En vanavond op de skype kwam m'n vader even heel blij z'n nieuwe tas showen :). 

woensdag 5 november 2014

Fold over messenger bag

Mijn zus vierde afgelopen weekend haar verjaardag. Ze wist niet zo goed wat ze wilde hebben, maar ik wist dat wel: een door mij genaaide tas uiteraard. Dan kon ik meteen een patroon uitproberen uit een Duits naaiboek voor tassen dat ik een tijdje geleden nogal impulsief had gekocht. Dan was die aankoop daarbij ook meteen gerechtvaardigd ;).


Mijn zus houdt van gezellig en vrolijk, dus gebruikte ik een stofsetje van de action (van verrassend goede kwaliteit katoen), met verschillende motiefjes, die allemaal leuk bij elkaar passen. De voor- en de achterkant maakte ik net even anders, voor de afwisseling.


De tas sluit met een verzonken rits. Ik was in eerste instantie heel enthousiast over de manier waarop die erin gezet werd, en het proces verliep ook daadwerkelijk zonder veel problemen. Maar toen-ie eenmaal in elkaar zat, merkte ik dat het moeilijk is de tas goed wijd open te doen. Of dat een probleem oplevert in de praktijk, zal ik mijn zus later nog eens vragen ;). 


Een leuk detail vind ik dat de schouderband verplaatsbaar is. Door de karabijnhaakjes in de extra lusjes aan de bovenkant van de tas vast te klikken, verandert hij van een fold over messenger bag naar een ruime schoudertas. 


Als extraatje (en omdat de rits een beetje moeilijk te bereiken werd in de hoekjes) maakte ik nog een grappige ritstrekker. Het vilt en lint dat ik daarvoor gebruikte had ik ooit in een leuk naaipakketje gekregen van mijn zus, dus vond ik het leuk om daarvan iets voor haar te maken :). 


Grappig detail: vlak voordat ik het cadeau overhandigde zei mijn zus: "Goh, ik had wel een zelfgenaaide tas van jou kunnen vragen, zeg... Nou, dan vraag ik die voor volgend jaar, dan heb je nog een jaar de tijd om er eentje te naaien!" Is goed hoor, zus! ;)