maandag 13 januari 2014

Rokje



Nog voordat ik een steek genaaid had met m'n nieuwe naaimachine had ik al een patroon van Burda gekocht voor een rokje voor mezelf. Het zou een super easy beginner patroon moeten zijn, dus helemaal goed voor mij. Afgelopen vrijdag samen met mams op de Albert Cuyp markt een leuk lapje gevonden, en gisteren begonnen met naaien.

Man man, wat een gedoe. Ten eerste klopte er geen kant van de matentabel van Burda. Ik heb mezelf tot twee keer toe helemaal opgemeten en kwam volgens de tabel uit op een maatje 38. Normaal heb ik 34, maar Burda gaf aan dat confectiematen kunnen afwijken van de Burdamaat. Prima. Ik had het patroon al overgetekend, toen ik op het idee kwam het eens te vergelijken met een rokje van mezelf dat ik goed pas. Bleek het natuurlijk toch veel te groot te zijn. Gelukkig kwam ik er op tijd achter...

Patroon opnieuw getekend, stof op maat geknipt, alles ging prima. Snel nog even strijkvlieseline bij de HEMA gekocht, omdat bij nadere bestudering van de beschrijving er toch wat extra versteviging in de pas (of beleg, ik leer heel wat naai-jargon ineens) nodig zou zijn. En dan staat er heel onschuldig in de handleiding: speld de pas vast aan het voorpand en stik door. Ja. Dus. Maar hoe? De pas loopt zo rond en het voorpand loopt precies de andere kant op rond en ik kan er wel iets van maken maar dan moet ik het met twee handen vasthouden en tegelijk spelden en en ... Nou ja, op de één of andere manier is het wel gelukt, maar bij het stikken moest ik meerdere keren de naad weer uithalen, omdat de stof geplooid zat onder de naad. Waarschijnlijk had ik meer speldjes moeten gebruiken ofzo. Uiteindelijk was ik er een beetje zat van en heb gewoon doorgestikt. Nu zit zowel aan de voor- als aan de achterkant een klein plooitje, maar je ziet het bijna niet.

De blinde rits erin ging best goed, volgens de methode van dit filmpje. Alleen jammer dat ik niet bedacht had dat ik dat met voering en al kon doen. De handleiding wilde dat ik de voering later nog eens langs de rits stikte, over de vorige naad heen of met de hand, dat was me niet helemaal duidelijk. Uiteindelijk heb ik het met de hand gedaan, met een lelijk steekje aan de binnenkant, maar zo dat je het aan de buitenkant niet ziet.




De voorpas en de achterpas waren wonderwel bijna van gelijke breedte





En dan het moment suprême: past-ie wel of past-ie niet? En gelukkig, hij past als gegoten. De rits had wel iets langer gemogen. Burda zei 16 cm, Jan op de Albert Cuyp had alleen 15 of 18 en ben toen voor de 15 cm gegaan, volgende keer toch maar de langere nemen. Nu moet ik m'n buik wel erg intrekken om erin te komen ;).

























 Oh ja, als laatste: spelden verdwijnen niet in het niets. Als je er eentje kwijt bent, betekent dat dat-ie nog wel ergens is, je weet alleen niet waar. Waarschijnlijk op een gevaarlijke plek, dus het loont de moeite om even te gaan zoeken. Sprak zij uit ervaring.

2 opmerkingen:

  1. Je kan ook goed schrijven, vooral dat van die spelden. Ik zag het voor me.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, een leuk verhaal om te lezen. je schrijft beeldend. Het pasje. Ik vermijd zoiets en vind het erg knap dat je er uit bent gekomen. En het rokje zit erg mooi. En nu al af!

    BeantwoordenVerwijderen