vrijdag 5 december 2014

Snel-klaar jurkje

Afgelopen weekend begon ik met het naaien van m'n kerstjurkje, waar ik het in m'n vorige blogpost al over had. Ik was het weekend alleen thuis, dus ik deed heerlijk aan 'bing-sewing'. Alles ging ook behoorlijk voorspoedig, totdat ik bij het naaien van de armsgaten zachtjes 'kgggg' hoorde. Bleek de stof ergens achter een scherp randje van m'n naaimachine te zijn blijven hangen en er was een soort van haaltje in de mooie stof gekomen :(. Midden op het voorpand uiteraard, aargh! Bij nadere inspectie bleken er al meerdere van dat soort haaltjes in te zitten, blijkbaar een nogal fragiel stofje! Gefrustreerd heb ik het jurkje toen maar even laten liggen en ben een snel-klaar projectje gaan doen. Nog een jurkje!


(Foto-kwaliteit is bagger, maar het wordt maar niet licht, deze dagen...) Patroontje heb ik zelf getekend, naar een jurkje in mijn kast. De inspiratie kwam hiervandaan. De stof aan de voorkant is een zijde-achtig polyestertje, met glans en een klein beetje rek (hiervandaan). De achterkant is van zwarte jersey.


Het bleek niet zo'n goed idee om een goed-rekkende stof aan een niet-goed rekkende stof te naaien: aan het einde van elke naad had ik een heel stuk zwarte jersey over... Gelukkig is jersey een erg vergevingsgezinde stof :). De geplande ingezette mouwtjes liet ik echter toch maar voor gezien.


Voor het omzomen van de hals, armsgaten en onderkant heb ik een dun strookje zoomband gebruikt. Dat strijk je op de naad, vouwt de stof om, strijkt er nog eens overheen en de naad blijft mooi vastplakken en is meteen een beetje verstevigd. Daarna heb ik er nog eens overheen genaaid, met ofwel een gewoon recht stiksel, ofwel zo'n 3x heen-en-weer recht stiksel, dat een beetje meerekt. In de nek is de naad een beetje uitgerekt, maar dat vind ik niet zo erg.


 Met een vestje en panty's kan de jurk nu ook alvast aan :).



Heb overigens inmiddels besloten toch m'n kerstjurkje maar af te maken. Van niet al te dichtbij zie je waarschijnlijk (hopelijk) niet zoveel van de haaltjes, en de stof is toch al helemaal geknipt, dus ik kan er ook niets anders meer mee. Maak ik toch volgend jaar gewoon weer een nieuwe kerstjurk? ;)

dinsdag 25 november 2014

New Look 6184

Een tijdje geleden kocht ik twee jurkjespatronen van New Look. De linker, met het kant, wilde ik voor de kerst te naaien en de rechter heeft van die mooie plooitjes in de halslijn, waar ik meteen verliefd op werd, dus die moest ik ook hebben. 


Ik was al ooit begonnen aan een proefjurkje van de 6143 uit een oud dekbedovertrek, maar dat project bleef een beetje liggen (niet echt motiverend om iets te maken, waarvan je al weet dat je het nooit gaat dragen...). En toen ik in Nepal een prachtig, glanzend zijde-polyester brocade stofje vond, veranderden mijn kerstjurkplannen.


Plooien in een glanzend stofje geeft een mooi effect, vanwege de lichtweerkaatsing en dus wil ik het bovenlijfje van de 6184 met de rok van de 6143 combineren. Aangezien bovenlijfjes qua pasvorm een stuk kritischer komen dan wijde rokken, wilde ik vooraf in ieder geval een proefjurk maken van de 6184, voordat ik in m'n mooie Nepal stof ga knippen. Maar dit keer eentje in een 'echt' stofje, zodat ik er wellicht ook nog echt een leuk jurkje aan over zou houden (en zoals blijkt uit deze post, werkt dat inderdaad veel motiverender!) Zo kwam het dat, terwijl de temperaturen hier nu echt onder nul dalen, ik vrolijk een zomerjurkje in elkaar gezet heb :).

New Look 6184

New Look 6184

Zo'n jurkje naaien is wel een verademing na die zwaar verstevigde tas die ik laatst maakte. Qua naaitechniek was er echt niets moeilijks aan. Niet dat dat betekende dat er dit keer nooit gefoeterd werd ;). De nieuwe uitdaging was namelijk de pasvorm goed te krijgen. Na zorgvuldig meten, berekenen en de vele centimeters 'ease' die het patroon voorschrijft met een korrel zout te nemen, kwam ik erop uit dat ik van boven een maatje 8 nodig had en van onder een maatje 10. Bij gebrek aan paspop, hing ik mezelf de jurk-in-wording regelmatig om en dat zag er allemaal prima uit van voren.

Plooitjes

Pas nadat ik de rits erin had gezet (met de hand! 2 uur werk!) en ik vol verwachting de jurk aantrok, moest ik beteuterd voor de spiegel constateren dat ik een soort van hobbezak voor mezelf gemaakt had. Weer wat geleerd: ik blijk dus last te hebben van een erg smalle rug. Zes centimeter stof had ik teveel aan de achterkant, aan de voorkant zat alles prima. Na wat gegoogled te hebben naar 'small back adjustment' koos ik voor een simpele oplossing: rits er weer af en aan weerszijden van de ritsopening de naadwaarde langs de gehele lengte 3 cm breder maken. Eigenlijk had ik ook het bovenlijfje aan de achterkant iets korter moeten maken, maar dat was me teveel gedoe. Zodoende heb ik wel wat vouwen op m'n rug, maar daar kan ik mee leven.


Ik voerde de jurk geheel met een antistatisch voeringsstofje. Aangezien ik daar niet zoveel van had, heb ik wat van lengte afgehaald, ook zodat de voering niet zichtbaar is achter de split. (Note to self: volgende keer de voering bij het bovenlijfje iets kleiner knippen dan de buitenstof, dan heb ik minder last van naar buiten-piepende-voering.)


Het patroon schrijft een 'lapped zipper' voor, een gewone rits, die onzichtbaar wordt door een flapje stof eroverheen. Die kan je prima met de machine erin zetten, maar dan heb je wel een zichtbare naad dwars over je jurk lopen. Aangezien dit jurkje sowieso een oefening was voor m'n Nepal stof, waar ik zo'n naad zeker wil vermijden, besloot ik maar eens een handgezette rits uit te proberen, die je met zulke kleine steekjes vastzet, dat je geen naad ziet aan de buitenkant. Bovendien kun je zo veel beter controleren dat bijvoorbeeld de taillenaad mooi aansluit aan weerszijden van de rits. Het is even een werkje, maar het resultaat is zeker de moeite waard.

dinsdag 11 november 2014

Een schoudertas voor mijn vader

Nadat ik al heel wat familieleden van tassen heb voorzien, wilde mijn vader ook wel eens zo'n tas van mij! Zijn oude werktas was al lang versleten, en zijn verjaardag kwam er aan, dus dat was zeker een leuke gelegenheid om eens voor hem aan de slag te gaan. Hij had hele specifieke wensen: een tas van donkerbruin canvas, afgewerkt met leren riempjes. Fijn, dacht ik, da's tenminste lekker duidelijk.


Maar zo fijn was dat eigenlijk ook weer niet, want die leren riempjes, waarvan ik een heel duidelijk beeld in m'n hoofd had zitten hoe die eruit moesten zien, kon ik helemaal niet vinden. Ik vond alleen lelijke, nep-leren riempjes van een bekend fourniturenmerk en riempjes die je met de hand aan moet naaien, wat mij een 'recipe for disaster' leek. En mooie, donkerbruine canvas kon ik al helemaal nergens vinden. En toen ik iets vond wat erop leek in één van de twee naaiwinkels bij ons in Göttingen en ik de volgende dag erom terugkwam, omdat ik toen wél wist hoeveel stof ik nodig had, was de rol alweer weg... Gelukkig vond ik een paar dagen later een nóg mooiere stof, ha!

Leren riempjes! En helemaal niet zo moeilijk om vast te zetten (zie hier). 

Ook de riempjes zoals ik ze in m'n hoofd had zitten, had ik inmiddels online na hevig speurwerk gevonden. Voor de geïnteresseerden: als je googled op fietstasriemen of kinderwagenriemen vindt je mooie, echt-leren riempjes. Die zijn alleen wel in één stuk, dus je moet ze even in tweeën knippen (niet met je goede stof-schaar!) om ze als tassensluiting te gebruiken. 


Volgende probleem was dat de voeringstof die ik besteld had maar niet kwam... Toen de deadline wel erg dichtbij kwam, heb ik er maar eens achteraan gemaild: bleek dat de stof niet meer verkrijgbaar was... Zucht... Kon ik weer opnieuw beginnen met zoeken. Maar gelukkig bleek de perfecte stof dichterbij dan verwacht :). 

"Hmmm, heb ik dat groen niet al eens eerder gezien?"

Al het materiaal dus eindelijk in huis: ik kon beginnen. Uiteraard weigerde ik weer eens gewoon een patroon te volgen, maar wilde ik mijn eigen ontwerp maken. Over recipes for disaster gesproken... Heel veel twijfelen, van plan veranderen en verder twijfelen later, wist ik ongeveer hoe ik het ging doen. Mijn vader wilde een stevige tas, dus werd de buitentas verstevigd met vlieseline H250, voor wat volume, en de binnentas met decovil light. Dat was de eerste keer dat ik decovil gebruikte en, hoewel het heel fijn spul is, waarschijnlijk ook de laatste keer. De tas werd inderdaad mooi stevig, maar daardoor ook wel erg lastig onder de naaimachine te krijgen... 

'Bellow pockets'! *trots*

Aan het eind begon de deadline wel echt te dringen. Op zaterdagochtend was ik nog aan het naaien, en de tas moest om 13.00u op de post, om op tijd te zijn voor m'n vaders verjaardag. Om 11.30u moest ik nog snel een nieuwe schouderband naaien, omdat de eerste versie om 'onduidelijke' redenen (dat krijg je er dus van als je geen patroon volgt) veel te kort was. Om 12.15u had ik dan eindelijk de voltooide tas in m'n handen. En 't is net als bij een bevalling (heb ik mij laten vertellen): denk je even ervoor nog, als je met geen mogelijkheid de zwaar verstevigde voering in de buitentas krijgt: 'dit doe ik nooit meer!', bij het bewonderen van zo'n eigengemaakte tas die eindelijk af is, ben je meteen al de voorafgaande ontberingen vergeten... 


Maar ik moest mijn pasgeboren tas wel weer heel snel afstaan: om 12.45u stond ik met zweet op m'n voorhoofd in het postkantoor wanhopig te proberen een verzenddoos in elkaar te zetten ('t was net zo'n ikea-ding... ik snapte niets van de handleiding...) en om 13.02u (lange rij bij de kassa natuurlijk) kon ik m'n pakje toch nog op tijd versturen. Pfffft. 


En vanavond op de skype kwam m'n vader even heel blij z'n nieuwe tas showen :). 

woensdag 5 november 2014

Fold over messenger bag

Mijn zus vierde afgelopen weekend haar verjaardag. Ze wist niet zo goed wat ze wilde hebben, maar ik wist dat wel: een door mij genaaide tas uiteraard. Dan kon ik meteen een patroon uitproberen uit een Duits naaiboek voor tassen dat ik een tijdje geleden nogal impulsief had gekocht. Dan was die aankoop daarbij ook meteen gerechtvaardigd ;).


Mijn zus houdt van gezellig en vrolijk, dus gebruikte ik een stofsetje van de action (van verrassend goede kwaliteit katoen), met verschillende motiefjes, die allemaal leuk bij elkaar passen. De voor- en de achterkant maakte ik net even anders, voor de afwisseling.


De tas sluit met een verzonken rits. Ik was in eerste instantie heel enthousiast over de manier waarop die erin gezet werd, en het proces verliep ook daadwerkelijk zonder veel problemen. Maar toen-ie eenmaal in elkaar zat, merkte ik dat het moeilijk is de tas goed wijd open te doen. Of dat een probleem oplevert in de praktijk, zal ik mijn zus later nog eens vragen ;). 


Een leuk detail vind ik dat de schouderband verplaatsbaar is. Door de karabijnhaakjes in de extra lusjes aan de bovenkant van de tas vast te klikken, verandert hij van een fold over messenger bag naar een ruime schoudertas. 


Als extraatje (en omdat de rits een beetje moeilijk te bereiken werd in de hoekjes) maakte ik nog een grappige ritstrekker. Het vilt en lint dat ik daarvoor gebruikte had ik ooit in een leuk naaipakketje gekregen van mijn zus, dus vond ik het leuk om daarvan iets voor haar te maken :). 


Grappig detail: vlak voordat ik het cadeau overhandigde zei mijn zus: "Goh, ik had wel een zelfgenaaide tas van jou kunnen vragen, zeg... Nou, dan vraag ik die voor volgend jaar, dan heb je nog een jaar de tijd om er eentje te naaien!" Is goed hoor, zus! ;) 


dinsdag 16 september 2014

Een telefoonhoesje en trammelant met thuisprintpatronen

Er is in de maand september nog niet veel van m'n naaimachine gerold. Ik heb wat kleine kledingreparaties gedaan. Zo fijn dat ik dat nu zelf kan! Maar een blogpost over hoe ik een gat in de zak van een spijkerbroek heb gedicht, leek me dan weer wat saai. Eén klein projectje, wat eigenlijk ook niet zoveel voorstelde, wil ik toch even laten zien, want misschien dat het iemand inspiratie geeft. Ik verbouwde in een paar snelle handelingen dit in-neon-letters-reclame-schreeuwend telefoonhoesje...


... om tot deze bescheiden, stijlvolle, minimalistisch versie.


Kwestie van de naden lostornen, bovenkant omdraaien en weer vaststikken. Simpel, maar heel effectief. Even voor de goede orde, fysica en ik kunnen het verder meestal uitstekend met elkaar vinden ;). 

Voor degenen die zo'n hoesje zelf zouden willen maken, het idee is heel simpel. Het bestaat uit 3 stukjes stevig vilt, iets groter dan je telefoon. De bovenkant (hier in grijs) heeft een kleine uitsparing, zodat je je telefoon er makkelijk uit kan halen. De onderkant is dubbel, er zit een paars stuk vilt aan de binnenkant, daaronder zit weer een grijs stuk. Hierdoor is er aan de rand van het hoesje een paars accent te zien is (niet op de foto's zichtbaar). In het grijze vilt van de achterkant zit een spleet (te zien op de onderste foto), zodat je hier nog eventueel een bankpasje of een geheugenkaartje in kan stoppen, vandaar ook de dubbele achterkant. 


De randen kun je met een simpele, rechte steek doorstikken (zoals hier aan de onder- en bovenkant is gedaan), of zigzaggen (zoals hier aan de zijkanten is gedaan). 

Ik heb overigens laatst twee patronen voor jurkjes online gekocht. Helemaal onwetend over wat me te wachten zou staan, heb ik deze als 'thuisprintpatronen' gekocht. Omdat ik dacht dat ik ze dan snel en makkelijk in huis zou hebben. Ehm... Think again...


Nu weet ik dus dat dat neerkomt op twee keer 60 (!) A4tjes printen, van elk van die A4tjes heel precies 2 randjes afknippen en vervolgens al die A4tjes nauwkeurig en één voor één aan elkaar plakken. Met de hand! Heel precies! Eén voor één! Twee keer 60 A4tjes! En het resultaat is een enorm vel papier, dat ongeveer de hele vloer van de werkkamer bedekt en wat je met geen mogelijk ergens meer fatsoenlijk opgeborgen krijgt. 


Ik heb één patroon gedaan, ik denk dat ik de tweede alsnog in de winkel ga kopen, mocht ik hem toevallig tegenkomen ;). Hebben jullie wel eens zo'n thuisprintpatroon gekocht? Wat was jullie ervaring daarmee? Mis ik een handige tip? 

Het zal overigens nog wel even duren voordat deze jurk af en geblogd gaat worden. Ik ben nu eerst bezig met een proefjurk uit een oud dekbedovertrek, waarvan nog te bezien valt of die blogwaardig is. En dan ben ik vanaf volgende week drie weekjes op vakantie :). Tot over een tijdje dus!

zondag 31 augustus 2014

Bij nacht en ontij...

... werd dit rokje genaaid. Hoe dat zo kwam? Moet ik nu al zo hard werken in m'n nieuwe baan dat ik alleen 's nachts nog tijd heb om te naaien? Welnee, gelukkig niet. Maar terwijl vriendlief afgelopen weekend ging stappen met z'n collega's, trakteerde ik mezelf op een avondje naaien. Nou ja, avondje? Zeg maar gerust hele nacht... Laat ik het erop houden dat ik soms een klein beetje obsessief kan worden, wat naaien betreft... Hoe dan ook, vriend en ik waren allebei niet zo wakker de volgende dag. Maar ik hield er een leuk rokje aan over, vriend alleen een kater herinnering aan een gezellig avondje uit ;).


Omdat we met onze duffe hoofden toch niet veel zin hadden om veel te ondernemen, maar het zonnetje best lekker scheen, haalde ik vriend over om een stadswandeling te maken en onderweg een paar foto's te maken van m'n gloednieuwe rokje. Daarna liet ik mezelf enigszins gaan met het bewerken van de foto's. Het mooie licht vroeg er gewoon om, vond ik. Bereid je voor op een kleurexplosie!


Jeuj, eindelijk bewijs dat ik wel degelijk een hoofd heb ;)

Het patroon voor het rokje is het basisrokje van de knipmode, beter bekend als het juni 2010 rokje. Een simpel A-lijntje. Volgens haar voorbeeld verving ik de pas met blinde rits door een comfortabele band van boordstof en voegde zakken toe. Niets vervelender dan op je werk de hele dag met je kantoorsleutel in je hand te lopen, omdat je een rokje aan hebt!


Jups, kleurexplosie dus!

Ik maakte een maatje 34, en die was nog redelijk ruim. Voor deze versie zonder rits kwam dat wel goed uit, omdat ik hem nu nog steeds makkelijk over m'n heupen kan trekken. Er zitten twee nepen in de achterkant, maar die deden niet echt veel voor mij. Misschien komt dat door de boordstof, maar de volgende keer ga ik proberen die iets dieper en langer te maken. Van de lengte heb ik uiteraard heel wat af moeten halen...

Typische naaiblogpose: contemplatief naar je voeten kijken. Of was het toch de zon die in m'n ogen scheen? ;)

Hele natuurlijke setting om even de achterkant van het rokje te fotograferen, toch? ;)

De binnenkant heb ik gevoerd met een heus voeringsstofje, zo'n lekkere synthetisch gladde, zodat-ie niet aan m'n panty's blijft hangen en meteen ook een beetje warmer is (waar is de zomer gebleven??). Heb mijn ruimtelijk inzicht flink moeten aanspreken om te bedenken hoe om ik voering en buitenstof aan de boordband moest vastmaken, maar het resultaat is dat de rand van de boordband mooi tussen de beide stoffen verwerkt zit en je die dus helemaal niet meer ziet. Daar ben ik dan weer een beetje trots op ;).


Het omzomen gaat tegenwoordig ook heel netjes, sinds ik ontdekt heb dat je een blindzoomvoet ook kan gebruiken om mooi dicht langs een randje te stikken.

Zie nu pas dat ik de voering de verkeerde kant op omgezoomd heb...

Als afsluiter nog één super-over-the-top-bewerkte foto:


Met dank aan vriend voor het maken van de foto's! Hij mag nog wel eens een avondje op pad ;). 

maandag 25 augustus 2014

Van kleine shirts en grote tassen

Ik dacht eigenlijk allang te weten wat m'n naai-specialisatie zou worden. Ik zou een tassen-expert worden. Van tassen kun je nooit teveel hebben, er valt eindeloos mee te variëren en mocht er eens eentje te groot of te klein uitvallen, hoeft-ie niet meteen de prullenbak in.

Zo naaide ik een luiertas (op aanvraag!) voor mijn schoonzusje. Wegens een te krappe planning zelf geen foto's gemaakt, maar inmiddels heb ik er een paar toegestuurd gekregen :).


Het patroon heb ik hiervandaan, maar ik heb er een rits ingezet, in plaats van een magneet- of klittenbandsluiting, aangezien zo'n tas, aldus mijn schoonzus, nog al eens over de kop wil vliegen ;). De onderkant van de tas is van waterdichte outdoorstof, zodat de binnenkant lekker droog blijft als de tas per ongeluk in een plas terechtkomt. 

De te krappe planning zorgde ervoor dat ik deze tas af moest maken op de naaimachine van mijn moeder. Geen probleem, dacht ik, als je op één naaimachine kan naaien, kan je op alle naaimachines naaien. Maar dat viel even vies tegen. Niet alleen omdat ik alle handige snufjes die mijn naaimachine kan moest missen (snelheidsbeperking bijvoorbeeld, erg handig bij het aannaaien van ritsen), maar het gevóél was ook gewoon heel anders. In het begin was het een beetje alsof ik in het donker aan het naaien was ;). Wat was ik blij toen ik weer op m'n eigen Brothertje kon... 

Vreemd genoeg rollen daar bij mij, de zelfbenoemde tassen-expert-in-spé, plots geen tassen meer vanaf, maar alleen nog kledingstukken voor mijzelf. Misschien omdat ik iedereen in m'n omgeving al van een tas heb voorzien ;). En het helpt dat m'n bloesje, waar ik de vorige keer over blogde, een echt succes is. Waarmee ik bedoel dat ik het ook daadwerkelijk draag. Waar andere mensen bij zijn!

Zelf-maken biedt natuurlijk ook de mogelijkheid een kledingstuk echt helemaal aan te passen naar m'n eigen maat. En aangezien ik nogal klein van stuk ben, is dat best interessant. Zo vond ik vorige week een gratis t-shirt patroon speciaal voor de 'petites' onder ons.


Ik wilde voor de eerste try-out geen nieuwe stof gebruiken en heb daarom de restjes van m'n tricot-jurkje gebruikt. Ik had alleen van beide niet genoeg om er een heel shirt uit te halen, vandaar dat ik het patroon maar dwars doormidden geknipt heb, wat in bovenstaand tweekleurig shirt resulteerde. Ik weet nog niet zeker of ik het heel geslaagd vind zo, maar volgens vriend 'kan het prima, voor werk enzo'.

Het patroon is verder goed, de lengte is inderdaad perfect voor mij (ben 1,58m). Alleen de mouwen zijn een beetje te wijd. En de bij het vastzetten van de halsbies heb ik de nek een beetje uitgerekt, die gaapt nu wat. Aangezien het dus al niet een perfect t-shirt meer was, ben ik gaan experimenteren met het omzomen. Ik was te lui om m'n tweelingnaald te installeren en heb in plaats daarvan een raar soort zigzag-steek gebruikt. Geen idee waarvoor-ie eigenlijk bedoeld is, maar hij rekt goed mee en ziet er grappig uit.


Tijd zal het leren of ik ook dit kledingstuk in gezelschap zal durven dragen. Anders kan het altijd nog als pyjama-shirt dienen. Of ik maak er een tas van ;)